Dla mieszkańców Dżakarty, wysp i pozostałych miejscowości Indonezji muzyka i taniec stanowią istotną część życia. Niosą bowiem w sobie odrobinę tajemnicy i czarów, które dawniej wyróżniały Jawę.

Zacznijmy od tego, że taniec jest elementem indonezyjskiej codzienności, a turyści mogą podziwiać pląsające z ogromną gracją i wdziękiem tancerki. Przystojni i wyjątkowo bogato odziani tancerze ruchami swojego ciała opowiadają historie, w których zawsze zwycięża dobro a piękna księżniczka poślubia szlachetnego księcia.

Niestety, tradycyjny taniec musi obecnie konkurować z nowoczesnymi rozrywkami. Z tego też względu władze Indonezji robią wszystko co w ich mocy, aby na nowo rozbudzić zainteresowanie tymi formami sztuki. Udaje się to głównie w przypadku bardziej wykształconych mieszkańców kraju. Popyt napędzają też turyści, dla których przygotowuje się specjalne, niezbyt długie widowiska. Są to wersje skrócone spektakli, prezentowane w rozmaitej scenerii, np. przy hotelowych basenach lub w restauracjach.

W Indonezji istnieją jednak miejsca, gdzie tradycja jest pieczołowicie pielęgnowana. Dotyczy to głównie wyspy Bali, na której niemal każda wieś posiada własną grupę taneczną. Zwykle występują one rano przed podróżnymi, pokazując im skróconą wersję jakiegoś spektaklu, a wieczorem pokazują się jeszcze raz przed współmieszkańcami. To właśnie dla nich starannie przygotowują przedstawienia topeng i arja. Poza tym w całym kraju do głosu doszli współcześni twórcy, którzy z połączenia sztuki, teatru i tańca stworzyli sendratari. Jego korzeni należy upatrywać w tradycyjnym teatrze tańca (tyle tylko, że bez dialogów) połączonym z nowoczesnymi strojami i ruchem scenicznym. Za pierwszy spektakl sendratari uznaje się zaadaptowaną wersję jawajskiego dramatu tanecznego, którą wystawiono na międzynarodowym konkursie tanecznym na początku lat 60. XX wieku. Podobno można go było oglądać zupełnie niedawno. Oparty był na motywach z hinduskiego dramatu Ramajan, a występowało w nim ponad 200 tancerzy. Przedstawienia odbywały się na scenie przed świątynią Prambanan na Jawie. Obecnie wystawia się jedynie wersję skróconą, co ma miejsce w teatrze Dalem Pujokusuman mieszczącym się w Jogyakarcie.

Interesującym zjawiskiem kulturalnym jest również taniec barong, wykonywany głównie na wyspie Bali. Odzwierciedla on ścisły związek między światem bogów a demonów, przy czym kolorowemu spektaklowi towarzyszy fascynująca, oryginalna muzyka balijska.

Zarówno taniec, jak i muzyka są w Indonezji niezwykle ważnym elementem życia. Chociaż niekiedy przeciętnemu turyście trudno zrozumieć dokładną treść, to przesłanie jest proste i uniwersalne. Podobnie jak w przypadku przedstawień teatralnych.

Similar Posts:

• Sumatra: Przez wiele osób Sumatra jest uznawana za jedno z ostatnich egzotycznych miejsc na Ziemi. Z jednej s….
• Roti, Sawu i Timor Zachodni: Roti i Sawu to dwie peryferyjne wyspy znacznie rzadziej odwiedzane przez turystów. Leżą one na Zachó….
• Bali: Słońce, palmy, lazurowo czysta woda, przepiękne plaże, kolorowa kultura i sztuka oraz tysiące świąty….
• Lombok: Wyspa Lombok bywa nazywana wyspą tysiąca meczetów. Jednak w języku jawajskim oznacza dosłownie… pa….
• Jawa: Jawa jest jedną z wysp położonych w Azji Południowo – Wschodniej. Należy ona do archipelagu Wielkich….