To co jest fascynujące w tym kraju to klimat. W ciągu całego roku w Indonezji jest bardzo ciepło, bowiem temperatura niezwykle rzadko spada poniżej 25 stopni. Najcieplejszymi miesiącami są: kwiecień, maj, wrzesień i październik. Wówczas w Polsce jest jeszcze, bądź już dosyć zimno. Zmiana klimatu na cieplejszy pozwala na niezły relaks i oderwanie się od ciężkiego życia.

Indonezja to kraj położony w strefie gdzie opady nie powinny przeszkadzać w okresie turystycznym. Prawdziwe ulewne okresy to czas od grudnia do marca. Wówczas to spada nawet 300mm opadów. Nie odstrasza to jednak turystów, którzy nawet w tych okresach odwiedzają Indonezję - niezwykły kraj, który zachował jeszcze resztki naturalności tego świata.

Być może za kilkanaście lat już nie będzie pięknych, naturalnych wysp. Pewnie i tam dojdzie cywilizacja, dlatego też zachęcam do odwiedzenia Indonezji jak najszybciej, póki ludzie z cywilizacją tam nie dotarli.

Szacuje się, że przedstawiciele tego gatunku zamieszkiwali Ziemię 95.000 – 12.000 lat temu, mogli więc przez pewien czas współistnieć z homo sapiens. W jaskini wapiennej Liang Bua odkryto kompletny szkielet 30 – letniej samicy homo floresiensis. Szacuje się, że ma on w tej chwili ok. 18.000 lat. W jego pobliżu odnaleziono też osiem innych szkieletów oraz prymitywne narzędzia, których przypuszczalny wiek to między 94.000 a 13.000 lat.

Na podstawie zachowanego szkieletu udało się ustalić, że człowiek z Flores miał ok. 1 m wysokości, niewielki mózg (380 cm³), ważył przy tym między 25 a 30 kg. Co ciekawe, odznaczał się wyjątkowo długimi ramionami, które najprawdopodobniej pomagały mu we wspinaczce na drzewa.

Przypuszcza się, że przedstawiciele tego gatunku przybyli na wyspę drogą morską. Wyginęli natomiast najprawdopodobniej w wyniku erupcji pobliskiego wulkanu. Niektórzy twierdzą, że jeszcze w XIX wieku wśród tutejszej ludności żywe były legendy o Ebu Gogo czyli niewysokim, silnie owłosionym człowieku.

Bez wątpienia, wyspa Flores jest niesamowitym i wyjątkowo interesującym obszarem. Poza homo floresiensis odkryto tu kilka gatunków roślin i zwierząt, o których przypuszczano wcześniej, że już dawno wymarły. Poza tym znajduje się wiele wiosek hołdujących tradycji. W jednej z nich – Kampung Ruteng – istnieje kamienny ołtarz przodków, który jest jeszcze niekiedy wykorzystywany. Z kolei w Toro na uwagę zasługuje bęben, co o którego istnieją podejrzenia, że został obciągnięty kobiecą skórą.

Interesującym miejscem jest port w Labuhanbajo, gdzie cumują łodzie miejscowych rybaków. Jeśli podróżny chciałby dostać się do pobliskiego Parku Narodowego Komodo, w którym dziko występują warany, to może wynająć właśnie tego typu łódź. Poza tym rejs tą drogą jest znacznie przyjemniejszy i łatwiejszy do zniesienia niż poprzez wzburzone wody od strony Sape na Sumbawie.

Flores obfituje też w rzadko występujące zjawiska przyrodniczo – geograficzne. Chodzi oczywiście o zabarwienie miejscowych wód. Niektóre z nich mają następujące kolory: turkusowe, czysto niebieskie a nawet ciemnoczerwone. Najprawdopodobniej wynika to z faktu, iż rozpuszczane są w nich minerały, które barwią daną wodę. Miejscowi wierzą jednak, że żyją w nich dusze czarnoksiężników, grzeszników oraz kobiet i dzieci.

Państwo zaliczane jest do obszarów o największej sejsmiczności i aktywności wulkanicznej na Ziemi. Mają na to wpływ dwie płyty: euroazjatycka i indoaustralijska, które znajdują się w tamtym regionie. Jego cechą charakterystyczną jest obecność 400 wulkanów z czego ok. 100 jest czynnych. Najaktywniejsze z nich to Gamkunoro, Kerinci, Semeru, Merapi, Slamet, Raung i Tangger. Regularnie przypomina o sobie Krakatau, który położony jest w Cieśninie Sundajskiej. Obserwuje się go od 1680 roku i od tego czasu zaobserwowano aż 32 wybuchy. Najgroźniejsza w dziejach świata miała miejsce w 1883 roku. Jednocześnie była to jedna z największych katastrof żywiołowych. Pochłonęła ponad 36 tysięcy ofiar, niszcząc przy tym wiele wiosek na lądzie. Wysokość fali tsunami dochodziła miejscami do 40 m. Wulkan wyrzucił wtedy w powietrze 19 km³ popiołu. Podobno uwolnione do atmosfery gazy i popiół spowodowały, że słońce widziane z Ziemi było zielone a księżyc – niebieski. Huki były słyszane 1600 km dalej, natomiast na wyspie Rodriguez położonej na Oceanie Indyjskim, oddalonej od wulkanu Krakatau o 4800 km, ludzie widzieli błyski i popiół. Specjaliści szacują, że erupcja miała siłę 200 megaton trotylu a fala tsunami obiegła połowę Ziemi. Podobno z lawy i odrzuconych odłamków powstały nowe wyspy aż do Madagaskaru. Z kolei w latach 20. XX wieku obok wulkanu wyłonił się nowy, znacznie mniejszy (o wysokości 140 m). Jest aktywny aż do dzisiaj, a miejscowi nazywają go Anak Krakatau co oznacza Dziecko Krakatau.

Podobne oddziaływanie miał Gunung Tambora, czynny wulkan na wyspie Sumbawa. Wznosi się on na wysokość 2850 m n.p.m., a średnica jego krateru to ok. 7 km, przy głębokości 1,1 km. Najsilniejszy wybuch miał miejsce w 1815 roku, kiedy to wybuch był słyszany w odległości 1500 km, a popiół wulkaniczny został rozrzucony w promieniu 1300 km. Co ciekawe, warstwa grubości na wyspie Sumbawie dochodziła miejscami do 1,5 m.

Innym wyjątkowo aktywnym wulkanem jest Gunung Semeru. W jego przypadku zaobserwowano aż 55 poważnych wybuchów w przeciągu ostatnich 200 lat. Mniejsze erupcje odnotowuje się niekiedy nawet co 10 minut.

Cztery lata temu w wyniku wybuchu wulkanu Bromo we wschodniej części Jawy zginęły dwie osoby. Jest to bardzo aktywna góra wulkaniczna, której krater osiąga ok. 700 m szerokości. Pomimo niebezpieczeństw, z którymi wiąże się wyprawa w jej pobliże, jest ona często odwiedzana przez turystów spragnionych pięknych widoków i zachodów słońca.

W dawnych czasach goździki, gałka muszkatołowa i kwiat muszkatołowy, nie były Konieczne do poprawiania smaku, a raczej do tuszowania zapachu i smaku nieświeżego mięsa. Były one również stosowane jako lekarstwa. Chińczycy znali goździki już w III wieku przed naszą erą, pierwsze wzmianki o nich w Europie pochodzą z IV wieku. Przez wiele stuleci cała światowa produkcja tych przypraw skoncentrowana była właśnie tutaj na tych małych pięciu wysepkach u zachodniego wybrzeża Halmahery.

Obecnie uprawa muszkatołowca ma raczej marginalne znaczenie, ale w dawnych wiekach było to jedyne źródło na świecie gałki i kwiatu muszkatołowego. Pochodzenie tych przypraw było bardzo pilnie strzeżoną tajemnicą kupców arabskich, którzy dostarczali ten drogocenny towar na rynek wenecki. Nieco później pojawili się Portugalczycy i skończyły się kupieckie tajemnice, a rozpoczęła się wojna mocarstw. Kontrola nad dostępem do tych przypraw przynosiła olbrzymie zyski. Dlatego doprowadziło to do otwartej wojny , w której zginęło wielu żołnierzy oraz żeglarzy. Bitwy ustały dopiero wtedy kiedy Brytyjczycy zaczęli uprawiać goździkowca i muszkatołowca na Sri Lance. W obecnych czasach większość ludzi tam mieszkająca zajmuje się rybołówstwem oraz uprawą warzyw, bananów, manioku i batatów. Największy dochód mieszkańcom przynosi kopra, czyli wysuszony miąższ orzechów kokosowych. Poza tym dobrze jest również rozwinięty przemysł drzewny, który przerabia pnie na deski i belki i wysyła je głównie na rynek japoński. Dochód przynoszą również morskie połowy (tuńczyki, krewetki, macica perłowa i perły).

Dziś zaledwie około 10 tysięcy Moluków żyjących w głębi dużych wysp (Seram, Buru, Halmahera) trwa w wierzeniach swoich przodków, reszta mieszkańców około 1,2 miliona mniej więcej po równo jest podzielona na wyznawców chrześcijaństwa i islamu. Na początku 1999 roku wybuchła tam wojna, o podłożu religijnym zginęły tysiące osób, a dziesiątki tysięcy ludzi uciekły z terenów objętych działaniami wojennymi. Walki trwają, aż do dzisiaj i niestety nawet siły międzynarodowe, które zostały wysłane w rejon konfliktu nie są w stanie opanować tej trudnej sytuacji.

Obecnie wyspę zamieszkuje ok. 16 milionów ludzi, przy czym część z nich wywodzi się od Bugisów. Byli to osadnicy, którzy pojawili się na Celebesie między VII a XIV wiekiem i założyli tam wiele rozmaitych królestw. Z czasem zostały one zdominowane przez holenderskich kolonizatorów, przy czym w niektórych regionach wyspy aż do XIX stulecia powstawały sułtanaty Bugisów. Obecnie niemal w każdej zatoce i przy ujściu rzecznym znajduje się jakaś bugijska osada. Jest to związane głównie z tym, że Bugisi uchodzą za zręcznych budowniczych statków.

Zwykle turyści wybierają jedną z dwóch najważniejszych atrakcji wyspy. Na Celebes znajdują się bowiem stare jaskinie i przepiękne wodospady. W jaskiniach Gua Leang – Leang odnaleziono ślady człowieka sprzed 5000 lat. Na tamtejszych skałach są odbite ręce, umalowane czerwoną henną. Jeszcze więcej jaskiń znajduje się w pobliżu kurortu Camba. Po drodze warto się zatrzymać w Bantimurung, gdzie można odpocząć przy zachwycających wodospadach.

Udając się w górskie obszary Celebesu, trzeba poznać przedstawicieli interesującego plemiona Toradża. Podobno mieszkali oni wcześniej na południowym zachodzie wyspy Pongko, ale z czasem przenieśli się na Celebes. Od 25 pokoleń uprawiają tam ryż, warzywa, goździkowce i kawowce. Zajmują się też handlem i kultywowaniem dawnych tradycji. W dodatku mieszkają zgodnie z wcześniejszymi rytuałami i ustaleniami. W ten sposób w każdej wiosce kilka dużych rodzin zajmuje domostwa tongkonan. Są one rozstawione w kole wokół placyku zajmującego niewielką powierzchnię. Na jego środku znajduje się kamień (niekiedy jego rolę pełni figowiec bengalski), który wykorzystuje się do składania rytualnych ofiar.

Wioski plemion Toradża są dość charakterystyczne, gdyż tworzące je budynki mają dachy wywinięte na końcach mocno do góry. W ten sposób ich kształt przypomina dziób łodzi, co z kolei nawiązuje do czółen, na których dawno temu przypłynęli. Jeśli zaś chodzi o ściany domów, to są one bogato zdobione figurami i wzorami geometrycznymi oraz symbolami zwierząt. Wszystko jest pomalowane na jeden z czterech kolorów: biały, żółty, czerwony i czarny. Są to święte barwy dla plemiona Toradża. Turystów przyciągają też wymyślne uczty pogrzebowe, które muszą trwać tydzień czasu. Bawią się na nich wszyscy mieszkańcy wioski oraz przybyli podróżni. Co ważne, dokąd nie odbędą się uroczystości pogrzebowe, zmarły uznawany jest za chorego – sytuacja taka może trwać nawet kilka lat.

Kalsel produkuje spore nadwyżki ryżu, który jest sprzedawany w Domy mieszkalne stojąinne regiony Indonezji, jednak i tak głównym przedmiotem eksportu jest drewno. Stąd pochodzi również surowiec do produkcji gumy – ratan, z którego wyplata się meble i maty na podłogę są one chętnie kupowane w zamorskich krajach. Stolica znajduje się nad brzegiem morza na obszarze poprzecinanym licznymi odnogami rzek Martapura i Barito. Domy mieszkalne stoją dosłownie na poziomie morza, a podczas przypływu pod nim. Na wodzie unoszą się pływające domy (lanting), po kanałach pływają wodne taksówki, a rolę ulicznych straganów pełnią pływające dłubanki (jukung). Jest kilka miejsc (most Yani i Kuin Pertamina) gdzie można wynająć motorówkę i z jej pokładu obejrzeć stolicę oraz obejrzeć Sungai Barito. Najbardziej znanym w okolicy targiem na wodzie jest Pasar Terapung (Istnieje od 400 lat od 30 minut drogi od miasta na rzece Kuin). W górze rzeki warto również obejrzeć tradycyjny tartak, w dole są nowoczesne zakłady. Sama rzeka jest szeroka miejscami nawet na kilometr, a żeglowna na długości 500 kilometrów. Motorówką można dotrzeć na rzeczną wyspę Kembang, na której znajduje się chińska świątynia, która podobno zapewnia wiernym zdrowie i dostatek. Teren wokół świątyni bardzo licznie zamieszkują makaki, które uważane są za święte. Jadąc nieco dalej w górę Maratapury, możemy zobaczyć sklepy otwarte do klientów, w których sprzedawane są rzeczy bezpośrednio do rąk klientów nie wysiadających ze swych łodzi. Nad rzeką piorą i rozmawiają gospodynie domowe, a dzieci zażywają kąpieli. Nieco dalej buduje się z twardego drewna szkunery. Tuż za stocznią rozciąga się całonocny targ rybny oraz dzielnica czerwonych latarni.

W miejscu dawnej holenderskiej twierdzy znajduje się bardzo nowoczesny meczet. Już z daleka widać jego błyszczącą kopułę w kształcie latającego spodka. Warto też obejrzeć wnętrze meczetu, otwartą przestrzeń zdobią pięknie wykończone kamienne płyty z lśniącymi cytatami z Koranu, wykonanymi miedzianą inkrustacją.

Dalej w górę rzeki za Melak znajduje się Barong Tongkok z autentycznymi długimi domostwami. Mieszkańcy są wyznawcami tradycyjnej religii – kaharingan. Pojawiają się w niej wpływy z hinduizmu – podstawą jednak jest nadnaturalny świat duchów. Sześć godzin drogi od Melak, a tygodniowej z Samirandy (około 400 kilometrów od wybrzeża) w Long Iram kończy się odcinek rzeki, po którym można żeglować przez cały rok. Niektóre większe łodzie pasażerskie dopływają z Samirandy do Long Iram w około 36 godzin. Podróżując nimi za niewielką dopłatą możemy korzystać z koi, a także porozumieć się co do posiłków. W kilku większych nadrzecznych miasteczkach znajdziemy podstawowe zakwaterowanie i restauracje serwujące dania na bazie ryżu.

Za tą miejscowością podróżnik zdany jest już jedynie tylko na gościnność Dajaków lub urzędników państwowych. Jeżeli woda w rzece ma odpowiedni poziom łodzie pasażerskie i towarowe mogą w ciągu 4 – 6 dopłynąć z Long Iram do Long Bagun. Za tą miejscowością podróż staje się bardziej skomplikowana bowiem, aby wynająć odpowiednią łódź dwusilnikową trzeba bardzo długo czekać. Nad górny bieg rzeki dużo łatwiej i szybciej można dotrzeć samolotem z Samirandy na Data Dawai – pas startowy koło wioski Long Lunuk. Każdy kto chce podążyć do ostatniej wioski Long Ampari, mogą przy Data Dawai wynająć łódź. Do regionu Apokyan zamieszkanego przez Dajaków Kenyah można dotrzeć jedynie samolotem. W najdalszym zakątku nad górnym brzegiem Sungai Kayan po obu stronach pasa startowego rozrzuconych jest kilkanaście wiosek. Większość Dajaków z powodu odosobnienia, a także problemów z dostawami podstawowych produktów (mydło, lekarstwa, produkty spożywcze) przeniosło się znacznie bliżej cywilizacji. Warto przy okazji na wschodnim brzegu rzeki Park Narodowy Kutai. Oprócz orangutanów w parku mają swoją siedzibę inni przedstawiciele ssaków (około 60 – gatunków między innymi nosacze, jelenie), oraz około 300 gatunków ptaków, a także warany, krokodyle i pytony.

Do parku można dotrzeć drogą z Samirandy, a także dolecieć z Balikpapan do Bontang, tam należy się skontaktować z biurem parku, a tam drogą radiową zostaną powiadomieni inni strażnicy o naszej wizycie.

Większość mieszkańców to rolnicy przesiedleni rolnicy z przeludnionej Jawy. Większość terenów porasta bezkresna dżungla, a osadnictwo skupia się niemal jedynie na wybrzeżach. Turyści zazwyczaj lądują z ruchliwym mieście zbudowanym na bazie przemysłu naftowego i drzewnego – Balikpapan. Indywidualnie turyści zazwyczaj od razu wybierają się samolotem, lub drogą do Samarindy, gdzie rozpoczyna się wyprawa w górę rzeki Mahakam. Samiranda jest stolicą tej prowincji nie ma w niej jednak jakichś specjalnych atrakcji. Jest to miasto traktowane jak początek wypadowy do krainy Dajaków. Chcąc poznać tutejszą kulturę, a także rdzennych mieszkańców trzeba wynająć łódź i popływać wzdłuż wybrzeża. Najlepsza pora na wycieczkę to wczesny ranek lub późne popołudnie. Kto chciałby wybrać się dalej w krainę Dajaków może skorzystać z pakietów dostępnych w Balikpapan i w Samirandzie. Jest to z pewnością najłatwiejszy, a także najbezpieczniejszy sposób na podróżowanie w górę rzeki. Biura podróży proponują noclegi w długich domach – chatach. Mieszkania na łodziach są bardzo wygodne niektóre są nawet wyposażone w klimatyzację, telewizję satelitarną, nowoczesne toalety i oczywiście prysznice. Płynąc rzeką bardzo często mijamy barki spławiające drewno, a także spokojne nadbrzeżne wioski.

Po około dwugodzinnej podróży wszystkie wycieczki zatrzymują się w dawnej stolicy sułtańskiej – Tenggarong. Warto tu zwiedzić miejscowe muzeum, które wystawia wyroby ceramiczne z epoki Chońskiej dynastii Ming, a także rękodzieła Dajaków. W miejscowości tej co roku we wrześniu odbywa się festiwal Erau organizowany dla uczczenia założenia miasta. Na tradycyjną zabawę zjeżdżają Dajakowie z odległych stron. Następny przystanek jest w Kota Bangun. Jest to ostatnie miejsce, do którego można dojechać drogą lądową (około 6 godzin jazdy drogą od Teggarong). W dalszą drogę można się już wybrać jedynie motorówką.

Wyruszając w dalszą drogę nie możemy zapomnieć przede wszystkim o dobrym przewodniku. Może on nam się bardzo przydać szczególnie kiedy będzie trzeba się porozumieć z miejscową ludnością (raczej nie należy wybierać się samemu w taką podróż).

Pośrodku wyspy znajdują się niewysokie góry, z których spływają spienione rzeki, które są żeglowne na odcinku nierzadko przekraczającym setki kilometrów. Te „rzeczne autostrady” zachęcają turystów do wypraw w głąb wyspy. Gospodarka tego rejonu opiera się w większości na produktach wydobytych z ziemi. Na wschodnim wybrzeżu wydobywa się ropę naftową i gaz ziemny natomiast na południu i i zachodzie od bardzo dawna wydobywa się diamenty. W XIX wieku rozpoczęto wydobycie węgla na szeroką skalę, a powstałe kopalnie niejednokrotnie działają do dzisiaj. Następne są przymiarki do wydobycia złóż uranu, a także kolejnych minerałów. Od kilkudziesięciu lat bardzo opłacalna jest wycinka drzew, są one następnie spławiane w dół rzeki gdzie powstało wiele tartaków z których większość drewna od razu jest dalej spławiana do dalszej obróbki. Większość ludzi tu mieszkających zajmuje się uprawą małych poletek i łowieniem ryb. Jednak robią to oni jedynie na swoje potrzeby, a nie na sprzedaż. Wybrzeże tej wyspy to głównie bagna, zarośla i niskie lasy.

Dalej w głębi kraju rozpoczyna się dżungla. Drzewa sięgają tu wysokości nawet 25 metrów. W dżungli jest wiele cennych gatunków drzew takich jak heban czy drzewa żelazne. Ponad innymi drzewami wyrasta Największe drzewo – 70 – metrowy dwuskrzydlec. Jednym z najbardziej znanych gatunków zwierząt żyjących na wyspie są orangutany natomiast nosacz sundajski, jest gatunkiem endemicznym (występującym jedynie na tej wyspie). Poza tym w gąszczu wyspy żyją pantery mgliste, kangury, makaki oraz maleńkie wyraki z olbrzymami i bardzo wyłupiastymi oczami obracające głowę o 180 stopni. Na wyspie bardzo często odkrywane są nowe gatunki zarówno roślin jak i zwierząt. Według najnowszego raportu międzynarodowej organizacji ekologicznej na Borneo od 1996 roku odkryto 361 nowych gatunków fauny i flory, a już w samym roku 2008 do tej pory odkryto52 nowe gatunki ( 30 gatunków żab, 2 gatunki ryb, 16 gatunków imbiru oraz 4 gatunki drzew).

Większość odkryć dokonano w rejonie nazywanym „ Sercem Borneo”. Niestety zalesiony rejon wyspy gwałtownie się zmniejsza. Ekolodzy przypominają, że 25 lat temu lasy równikowe zajmowały 75% powierzchni wyspy, a obecnie zaledwie około 50 procent.

Sawu słynie z najpiękniejszych kobiet w Indonezji. Nie mniej wspaniała jest tutejsza tkanina – ikat, która jest znana na wielu innych wyspach. Na Sawu żyją słynne „koniki sandałowe”, będące podstawowym środkiem lokomocji dla mieszkańców. Historycy pamiętają jednak wyspie to, że odwiedził ją kapitan Cook podczas wyprawy na pokładzie „Endeavoura”. Według znawców historii była ona odwiedzana przez różnych kapitanów na przestrzeni lat.

Roti to kraina, na której są niesamowicie białe i piaszczyste plaże. Wyspa ta jest mniej więcej pięć razy mniejsza od Bali, ale żyje tu aż osiemnaście grup etnicznych. Tutejsi mężczyźni słyną w całej Indonezji z talentu oratorskiego. Dzięki temu często robią kariery głównie jako prawnicy i adwokaci. Ikat z tej wyspy jest bardziej kolorowy niż na innych wyspach. Kolekcjonerzy często interesują się tutejszymi nakryciami głowy noszone przez tutejszych mężczyzn. Podobnym wzięciem cieszy się także srebrna biżuteria z sąsiedniej wyspy Ndao.

Obie te wyspy należą do tak zwanego Ti moru wschodniego. Ta część kraju była portugalską kolonią, aż do 1975 roku. Rok później gdy do władzy doszła lewica Indonezyjczycy dokonali zbrojnej interwencji i rozpoczęli okupację. Taki stan rzeczy trwał do 1999 roku. Wtedy powstało niepodległe państwo Timor Wschodni, przemianowany potem na Timor Leste.

Stolicą prowincji Nusa Tenggara Timur (Timur zachodni) jest Kupang. Ma on stałe połączenie lotnicze i morskie z resztą Indonezji. W miasteczku jest wiele sklepów oraz hoteli. Miejscowość ta, na ogół traktowana jest przez turystów jak przystanek na uzupełnienie zapasów przed podróżą na dalsze wyspy. Atrakcje Timoru Zachodniego to gwarne targi, tradycyjne wioski, pamiątki z czasu II wojny światowej, bardzo dobre miejsca do nurkowania oraz bardzo różnorodne tkaniny. W każdym regionie są inne wzory oraz różne techniki szycia. Odkąd Timor zachodni jest oddzielnym państwem, zagraniczni turyści często jeżdżą z Kupang do Dili, aby tam uzyskać nowe wizy do Indonezji bądź ruszać stamtąd w dalszą drogę do Australii. Przy głównej drodze z Kupang do Dili leżą trzy większe miejscowości: Soe, Kefamenanu i Atabua. W każdej są hotele, a także punkty informacji turystycznej. Są one świetnymi bazami wypadowymi do zwiedzania okolicznych wiosek, najlepiej jednak warto zaleźć miejscowego przewodnika.