Dżakarta to miasto pełne sprzeczności. Obok nowoczesnych, eleganckich i bogatych dzielnic ledwo egzystują obszary biedoty i nędzy. Sprzyja temu zatłoczenie metropolii oraz to, że odległości są tam wyjątkowo duże: aby przejechać z północnego na południowy kraniec miasta trzeba pokonać… ponad 60 km!

Zacznijmy jednak od tego, że rejon Batawii, w której znajduje się stolica Indonezji, podlegał dawniej wpływom wielu kultur azjatyckich. Jako pierwsi przybyli tu mieszkańcy Indii, którzy wzbogacili kulturę tutejszych plemion. Od XV stulecia widoczne były wpływy arabskie. Miasto założono więc na nizinie nad Morzem Jawajskim i początkowo nazywano je Sunda Kalepa. Kiedy jednak znalazło się pod kontrolą sułtanatu Bantam, zmieniono mu nazwę na Dżakarta (tubylcy wołali na nie Jacarta). Kolejne lata oznaczały dla miasta pozostawanie pod władzą kolonizatorów, głównie z Holandii. Po raz kolejny zmianie uległa nazwa miejscowości. Kolonizatorzy mówili o niej Batawia; tam też zlokalizowano siedzibę holenderskiej Kompanii Wschodnioindyjskiej. Niestety pod koniec XVII wieku miasto zostało mocno zniszczone przez wyjątkowo silne trzęsienie ziemi.

W okresie wojen napoleońskich Batawia znalazła się w rękach Francuzów, później Brytyjczyków, aby w 1814 roku powrócić pod panowanie holenderskie. Aż do końca II wojny światowej była ona siedzibą Holenderskich Indii Wschodnich. Przez okres działań militarnych miasto znajdowało się pod okupacją wojsk japońskich. Dopiero w 1949 roku zostało stolicą niepodległej Indonezji.

Z całą pewnością turyści będą zaskoczeni skrajnościami panującymi w Dżakaracie. Zabytki znajdują się głównie na starówce, czyli tzw. dolnym mieście. Obok niej powstały nowobogackie, eleganckie dzielnice dla bogaczy i przedsiębiorców, które nazywa się górnym miastem. Oprócz ekskluzywnej dzielnicy handlowej, gdzie ciągle wzrasta liczba eleganckich hoteli i drogach sklepów, znajdują się osiedla biedoty. Żyje ona w podmiejskich slumsach lub przydrożnych kampungach.

Pomijając jednak te różnice, podróżny w Dżakarcie na pewno będzie miał co zwiedzać. Dolne miasto obfituje w budowle, które mają typowo holenderski charakter. Spośród nich wyróżnia się ratusz i pałac. Interesujące jest również Muzeum Narodowe, nie tylko ze względu na swoją architekturę, ale przede wszystkim na bogate zbiory sztuki z całej Azji Południowo – Wschodniej (np. kolekcje drewniane, kamienne i porcelanowe). Na uwagę zasługuje również najokazalszy meczet w mieście – Istiglal. Osoby, które podróżują z dziećmi powinny się koniecznie wybrać do Mini – Indonezji, parku ukazującego zróżnicowanie kraju. Na 100 ha zebrano wszystko to, co jest charakterystyczne dla danego regionu.

Similar Posts:

• Jogyakarta: Jogyakarta to rozległe i stosunkowo młode miasto, które powstało w połowie XVIII wieku. Wyrosło ono ….
• Lombok: Wyspa Lombok bywa nazywana wyspą tysiąca meczetów. Jednak w języku jawajskim oznacza dosłownie… pa….
• Borneo wschodnie: W tym rejonie wyspy dominują bystre rzeki, tropikalne lasy i egzotyczne zwierzęta. W wielu nadrzeczn….
• Bali: Słońce, palmy, lazurowo czysta woda, przepiękne plaże, kolorowa kultura i sztuka oraz tysiące świąty….
• Krakatau i inne wulkany: Wulkany to z jednej strony atrakcyjny, ale z drugiej – dość niebezpieczny element indonezyjskiego kr….